कॅडबरी (Cadbury)



पुस्तक - कॅडबरी (Cadbury)
लेखक - निकेतन तावडे (Niketan Tawde)
भाषा - मराठी (Marathi)
पाने - २०४
प्रकाशन - राजहंस प्रकाशन, ऑगस्ट २०२६
छापील किंमत - रु. ३८०/-
ISBN - 978-93-48736-33-8


लहान मुलांना काय खायला आवडतं ? बिस्किटं, चॉकलेट, कॅडबरी, वेफर्स, मॅगी, लेज, कुरकुरे, ओरियो ... यादी खूप मोठी आहे. पण ह्या यादीकडे आज जरा वेगळ्या नजरेने बघा. बिस्किटं, चॉकलेट आणि वेफर्स हे पदार्थ आहेत; लेज, ओरियो ही विशिष्ट नावं आहेत. तर चॉकलेटच्या कुठल्याही मोठ्या बारला आपण कॅडबरी म्हणतो. नूडल्सना आपण सर्रास मॅगी म्हणतो. प्रत्यक्षात 
ही कंपनीची नावं आहेत हे आपण विसरून जातो इतकं त्या कंपन्यांनी आपल्या जीवनात आणि मनात स्थान मिळवलं आहे. "कॅडबरी" कंपनीला हे कसं जमलं, त्यासाठी त्यांनी काय काय केलं, सुरुवात कुठून झाली हे सगळं समजून घ्यायची तुम्हाला इच्छा आहे का ? इच्छा असेल, तर एका हातात "कॅडबरी डेरी मिल्क" घेऊन दुसऱ्या हातात "कॅडबरी" पुस्तक वाचायची कल्पना कशी वाटते आहे ?

लेखक निकेतन तावडे हे स्वतः चॉकलेटच्या पदार्थांच्या निर्मितीत कार्यरत आहेत. चोकोइलेट (Chocoelate pvt ltd) ही त्यांची कंपनी चॉकलेटचे बुके आणि गिफ़्ट हॅम्पर बनवते. त्यांच्याबद्दल पुस्तकात दिलेली माहिती पुढीलप्रमाणे


"कॅडबरी" हे कंपनीचं नाव हे खरं तर आडनाव आहे. आपल्याकडे जसे चितळे, हल्दीराम, पेठे, आठवले अशा आडनावांच्या कंपन्या आहेत तसंच. कौटुंबिक व्यवसायाची पार्श्वभूमी असणाऱ्या जॉन कॅडबरी ह्यांनी १८२४ मध्ये इंग्लंडमध्ये " कॅडबरी टी अँड कॉफी" असं दुकान काढलं. तिथून पुढे त्यांचं लक्ष तेव्हा नव्याने बाजारात जोर धरू लागलेल्या "कोको बियांच्या पेयाकडे" गेलं. सुरुवातील चहाकॉफी प्रमाणेच "कोको"चे सुद्धा पेयच असायचे- "चोकोलात". इंग्लंड, स्वित्झर्लंड, अमेरिका, इतर युरोपीय देश सगळीकडे हे पेय प्रसिद्ध होत होते. उद्योगी लोक ह्यात नवनवीन प्रयोग करून बघत होते. त्यातून कंपन्या सुरु करून नशीब अजमावत होते. कॅडबरी, नेस्ले, हर्षे, क्राफ़्ट, लिंड् अशी आत्ता प्रसिद्ध असणाऱ्या कंपन्यांची सुरुवात तेव्हाची आहे. ह्या पुस्तकात लेखक आपल्याला त्या काळात घेऊन जातात. खरं म्हणजे त्याही आधी.

"कोको" ला दक्षिण/मध्य अमेरिकी देशांच्या जुन्या आदिवासी जमाती "ककाव" म्हणत. ते कडू पेय शक्तीवर्धक समजले जायचे. 
त्यांच्याकडून युरोपियन व्यापाऱ्यांमार्फत कोकोच्या बिया आणि पेय युरोपात आले. हा सगळा इतिहास वाचण्यासारखा आहे "थिओब्रोमा", "चॉकोलेट" ह्या शब्दांचा जन्म कसा झाला हे वाचणं खूप रंजक आहे.

"कोको"चे पेय प्रसिद्ध झाले. त्याचा कडवटपणा घालवण्यासाठी पुढे त्यात साखर, दूध, घालणं, ते घट्ट बनवणं असे प्रयोग सुरु केले. असे प्रयोग यशस्वी झाले की बाजारात त्या कंपनीचा दबदबा वाढे. मग इतर कंपन्यांना नवं काहीतरी करण्याची गरज पडे. त्यातून "कॅडबरी" आणि इतर कंपन्यांची "डेअरी मिल्क", "किटकॅट", "टॉब्लेरॉन" अशी गाजलेली उत्पादने तयार झाली. त्यामुळे पुस्तक वाचताना फक्त "कॅडबरी" कंपनीच नाही तर एकूण चॉकलेट उद्योगाचा इतिहास आपल्या डोळ्यासमोर उभा राहतो. व्यावसायिक स्पर्धा अनिवार्यच पण दोन महायुद्धांच्या झळाही कंपनीला बसल्या. वैयक्तिक, कौटुंबिक धक्के पचवावे लागले. त्यातून तावून सुलाखून बाहेर पाडण्यासाठी "कॅडबरी कुटुंबियांच्या चार पिढ्यांनी" कसे कसे योगदान दिले ह्याची सविस्तर माहिती पुस्तकात येते.

"कॅडबरी" कुटुंबीयांकडे व्यावसायिक हुशारी बरोबर, नीतिमत्ता आणि सामाजिक दायित्वाची जाणीव होती. त्यामुळे त्यांनी मोठी जागा विकत घेऊन तिथे कंपनी आणि कर्मचाऱ्यांची वसाहत "बोर्नव्हिल" वसवले. अजून बरीच समाजोपयोगी कामे केली त्याचीही माहिती पुस्तकात प्रसंगोपात येते. "कॅडबरी"च्या गोडव्याला असलेला माणुसकीचा गोडवा लोभस वाटतो.

पुस्तकाच्या शेवटच्या भागात अमेरिकन "क्राफ़्ट" कंपनीने "कॅडबरी" कंपनीचे अधिग्रहण कसे केले, त्यासाठी भांडवली बाजारात अधिकाधिक समभाग (शेअर्स) विकत घेणे, डिव्हीडंड देणे वगैरे आर्थिक डावपेचांचा तांत्रिक भागही आला आहे. कुटुंबाचे अधिपत्य जाऊन ती दुसऱ्यांच्या मालकीची झाली आणि कंपनीचा नवा प्रवास सुरु झाला.

कॅडबरी कंपनीचा भारतात प्रवेश, उद्योगविस्तार ह्याबद्दल शेवटचे प्रकरण आहे.

कंपनीचे नेतृत्व करणारे शेवटचे "कॅडबरी" बंधू एकमेकांशी गप्पा मारतायत असे पुस्तकाचे स्वरूप आहे. कंपनीवर आता कुटुंबीयांचा ताबा राहणार नाही ह्या भावनेतून ते भूतकाळाला उजाळा देतायत अशा प्रकारे प्रकरणांची सुरुवात आणि शेवट संवादाने होते. मध्ये त्रयस्थ निवेदक माहिती देतो अशा प्रकारे लेखनशैली आहे.

आपण दुकानातून विकत आणतो ती कॅडबरी म्हणजे गोड पदार्थ. गोड खायला मुलांना आणि मोठ्या माणसांनाही आवडतंच. त्यामुळे गोड पदार्थ तयार करणं आणि विकणं हे तर सोपं काम, त्यामुळे कंपनी प्रसिद्ध झाली, भरपूर पैसे कमावले असं आपल्याला वाटलं तर नवल नाही. पण हे पुस्तक वाचल्यावर आपल्याला लक्षात येतं की कोको बियांपासून चॉकलेट हा प्रवास आणि एका छोट्या चॉकलेट बनवणाऱ्या व्यक्तीपासून बहुराष्ट्रीय कंपनी पर्यंतचा प्रवास दोन्ही सोपे नाहीत. म्हणूनच "एका गोड उद्योगाचा खडतर जगप्रवास" हे उपशीर्षक योग्य आहे.

आता काही पाने उदाहरणादाखल वाचा

अनुक्रमणिका


संस्थापक "चायवाला" जॉन कॅडबरी



व्यावसायिक स्पर्धा नवीन उत्पादन तयार करायला कशी भाग पाडते.



निवेदकांच्या "गप्पांची" झलक.



ह्या पुस्तकाचे एक प्रकाशन डोंबिवलीत २९ ऑगस्ट २०२६ 
ला झाले होते. त्या कार्यक्रमाला मी गेलो होतो.






कार्यक्रमाचे अजून फोटो आणि व्हिडीओ बघण्यासाठी लिंक https://www.facebook.com/kaushik.lele/posts/pfbid0UNLbu5PvzJm28qbFNmwjxNZ93hE2tgQECrBoMuueGje1kAGyBxRKFf7SNBrr1ippl

निवेदनाच्या ओघात ह्या क्षेत्रातल्या खूप वेगवेगळ्या लोकांची आणि घटनांची नावं, सनावळ्या येतात. पुस्तक पूर्ण केल्यावर कदाचित ते तपशील पूर्णपणे लक्षात राहतील असं नाही. मात्र चॉकलेट उद्योगाचे महत्त्वाचे टप्पे, किस्से, व्यावसायिक स्पर्धेचं मर्म, सहृदय उद्योजकांचे गुण ह्या गोष्टी मनात नक्की रेंगाळतील. मग घ्या कॅडबरी हातात !


——————————————————————————-
मी दिलेली पुस्तक श्रेणी :- जवा ( जमल्यास वाचा )———————————————————————————-




———————————————————————————-
आवा ( आवर्जून वाचा )
जवा ( जमल्यास वाचा )
वाठीनावाठी ( वाचलं तर ठीक नाही वाचलं तरी ठीक )
नावाठी ( नाही वाचलं तरी ठीक )
———————————————————————————-

ग्रंथ स्पंदन (Granth Spandan)



पुस्तक - ग्रंथ स्पंदन (Granth Spandan)
लेखक - चन्द्रशेखर टिळक (Chandrashekhar Tilak)
भाषा - मराठी (Marathi)
पाने - १८४
प्रकाशन - ऑगस्ट २०२६, भाग्यश्री प्रकाशन
ISBN - 978-81-687601-8-9

चन्द्रशेखर टिळक अर्थतज्ञ, व्याख्याते, व्यासंगी वाचक, लेखक अशा विविध पैलूंनी परिचित आहेत. त्यांच्या वाचनाला विषयाचं बंधन नाही, लेखक कोण याचे बंधन नाही किंवा विशिष्ट विचारसरणीची पुस्तकं आहेत का असं कुठलंही बंधन नाही. चौफेर, चौरस आणि बहुआयामी असं त्यांचं वाचन आणि अभ्यास आहे. या पुस्तकात त्यांनी २९ पुस्तकांचा परिचय करून दिला आहे. पण असं म्हणण्यापेक्षा २९ पुस्तकांबद्दल त्यांच्या मनातल्या भावना त्यांनी व्यक्त केल्या आहेत असं म्हणणं जास्त सयुक्तिक ठरेल.

पुढे जाण्याआधी लेखकाचा पुस्तकात दिलेला परिचय वाचा म्हणजे पुढच्या वर्णनाचे महत्त्व स्पष्ट होईल.


ह्या पुस्तकाचा प्रमुख सोहळा कोल्हापुरात झाला तर दुसरा सोहळा टिळकांच्या आणि माझ्या गावात डोंबिवलीत झाला. माझ्या हस्ते झाला हे माझे भाग्य. ह्या कार्यक्रमात मी त्यांची मुलाखतही घेतली.




प्रकाशनाच्या कार्यक्रमाच्या जाहिरातीत त्यांचं एक वाक्य होतं की, "ना परिचय, ना परीक्षण, निव्वळ परिशीलन" असं ह्या पुस्तकातील लेखांचे लेखकाने केलं आहे. हे खरंच आहे. ते त्या पुस्तकांचा परिचय करून देत नाहीयेत तर ती पुस्तक वाचताना त्यांच्या मनात काय तरंग उठले, हृदयात काय स्पंदने उठली हे त्यांनी ते शब्दांकित केलंय. त्यामुळे पुस्तकाचं शीर्षक "ग्रंथ स्पंदन" अतिशय सार्थ आहे. पुस्तकाच्या मुखपृष्ठावरती एका पानातून ओघळणारा थेंब आणि जणू आधीच्या थेंबातून तयार झालेले तरंग असं सुंदर चित्र आहे.

यात कथासंग्रह, कादंबरी आहे, पौराणिक कादंबरी, स्फुटलेखन, चित्रकारांची चरित्र, वैचारिक लेखन अशी विविध प्रकारची पुस्तकं ह्यात आहेत. मार्क्स आणि विवेकानंद, चाणक्य नीति, महामंत्री विदुर अशी विचारसरणीची चर्चा करणारी पुस्तक आहेत. तर शिल्पकार करमरकर, चित्रकार देऊसकर, दीनानाथ दलाल अशा नामवंत कलाकारांची चरित्र आहेत. दि. बा. मोकाशींसारख्या सारख्या प्रथितयश लेखकाचे कथासंग्रह आहेत. प्रत्येक पुस्तक हे माहितीने परिपूर्ण, वैचारिक खाद्य देणारं आणि आपल्याला अजून सुसंकृत करणारं आहे.

अनुक्रमणिकेवर एक नजर टाकूया.



ह्या सगळ्या पुस्तकांबद्दल लेखक व्याख्यान देतायत किंवा आपल्याशी गप्पा मारतायत अशा शैलित हे पूर्ण लेखन आहे. ते पुस्तक त्यांच्या हातात कसं पडलं त्याची गंमत लेखक सांगतात. पुस्तकातलं काय भावलं, कुठली वाक्य आवडली, कुठली वाक्यरचना किंवा कुठले शब्द लक्षात राहिले हे सांगतात.

उदा. अभिराम भडकमकर लिखित सीता या पुस्तकात बद्दल लिहिताना ते म्हणतात की
सीतेचे वर्णन अनेक ठिकाणी अनेक वेगवेगळ्या पद्धतीने वेगवेगळ्या शब्दात केले आहे.
न बोलता काय आणि कसे सांगायचे हे उमगलेली
पृथ्वीचे लघुरुप
दाहक पवित्रता
निगर्वी विनम्रतेचा पुतळा
बुद्धीगर्भ तेज
ठाम वैचारिकता
बुद्धिवंता
आभाळाची स्थितप्रज्ञता
कालजया
कालातीत
वगैरे वगैरे ...


म्हणजे पुस्तक वाचताना त्यांनी फक्त मजकूर वाचला नाही तर त्या मजकुराच्या शैलीचं केलेलं रसग्रहण त्यातलं वेगळेपण सुद्धा ते आपल्यासमोर मांडतात.

पुस्तक आणि त्यातला मजकूर इथपर्यंत ते सीमित राहत नाहीत, तर हे पुस्तक वाचताना या विषयावरची आणखी चार पुस्तके त्यांना आठवतात. काही वेळा याच लेखकाची अजून चार पुस्तक आठवतात. नुसती नावं देऊन ओझरता उल्लेख करून ते थांबत नाही तर सहजच दोन पुस्तकांची तुलना होते. दोन लेखकांची तुलना होते. दोन पुस्तकांच्या नायकांची तुलना होते आणि त्यातून साधक-बाधक विचार ते आपल्यासमोर मांडतात. उदा. महामंत्री विदुर या पुस्तकाबद्दल लिहिताना त्यांना आठवतं की, "विदुरावर मराठीपेक्षा हिंदी भाषेत जास्त लेखन करण्यात आले आहे...महामंत्री विदूर या व्यक्तिमत्त्वाबद्दल "सत्त्वशील" (मृणालिनी शिवाजी सावंत) आणि "विदुर" (रामकृष्ण गोविंद जानकर ) ही मराठी पुस्तक आहेत. म्हणजे या विषयावर त्यांनी आधी पुस्तक वाचलेली आहेत. अधिकाधिक पुस्तक मिळवायचा प्रयत्न केला आहे आणि नवीन पुस्तक मिळाल्यावर पुन्हा ते मनापासून वाचले आहे. किती दांडगा व्यासंग. त्यामुळे ग्रंथ स्पंदन हे पुस्तक फक्त book on books नाही तर book on books on books आहे. कारण प्रत्येक पुस्तकाबद्दल वाचताना अजून चार पुस्तकांची माहिती आपल्याला मिळते.

पुस्तक वाचताना जणू तो विषय त्यांच्या डोळ्यासमोर त्याच्या इतिहास-भूगोला सकट उभा राहत असावा. कारण पुस्तकातला प्रसंग वाचताना त्यावेळी समाजात आजूबाजूला काय घडत होतं, समकालीन व्यक्ती काय करत होत्या हे संदर्भ त्यांच्या नजरेसमोर येतात. उदा. साधना बहुळकर लिखित स्त्री चित्रकार या पुस्तकाबद्दल लिहिताना

जे. जे. स्कूलचा उल्लेख आल्यावर ते माहिती देतात की..

वास्तववादी शैली (दिसते तसे काढणे) म्हणजे बॉंबे स्कूल
जे.जे. स्कूल आणि मुंबई शेअर बाजार या दोन्ही संस्थांच्या उभारणीत महत्त्वाचा हातभार असणारी व्यक्ती म्हणजे जमशेदजी जीजिभोय.
दोन्ही संस्थांना त्यांनी एक लाख रुपयांची देणगी दिली होती.
दोन्ही संस्थांच्या इमारतींना त्यांचेच नाव दिले आहे.
एकंदरीतच जीजीभाई यांचा हातभार असणाऱ्या या दोन्ही संस्थांचा as is where is या तत्त्वावर असणारा विश्वास हे ह्या.


हे असं वाचून माझी मती गुंगच झाली. चित्रकलेच्या पुस्तकाबद्दल लिहिताना चित्रकला, इतिहास, शेअर मार्केट अशा अनेक मितींची सैर एका क्षणात आपल्याला घडते.

हे पुस्तक वाचताना लक्षात येतं की लेखक पुस्तकातला मुख्य मजकूर जितक्या तन्मयतेने वाचतात तितक्याच तन्मयतेने अर्पण पत्रिका, पाठमजकूर (ब्लर्ब) चा विचार करतात. त्यातलं त्यांना काय भावलं तेही अधोरेखित केलं आहे. ते मुखपृष्ठही नीट न्याहाळतात. त्याची शैली, रंगसंगती समजून घेण्याचा प्रयत्न करतात. मुखपृष्ठाच्या रचनेचे त्यांनी लावलेले अर्थ आपल्यासमोर मांडतात. मुखपृष्ठाचा इतका बारकाईने विचार आणि त्याचं रसग्रहण मला वाटतं फार कमीच वाचक करत असतील. मी सुद्धा इतकी पुस्तक वाचतो पण मुखपृष्ठ छान आहे, बरं आहे इतकं बघून पुढे वाचायला सुरुवात करतो. "ग्रंथ स्पंदन" पुस्तक मार्गदर्शन करतं की चांगल्या वाचकांनी मुखपृष्ठावरही थबकलं पाहिजे. त्या कलाकृतीलाही दाद दिली पाहिजे. ती आवडतेय का नाही, त्यात काय वेगळेपणआणण्याचा करायचा प्रयोग केलाय हे सगळं समजून घेतलं पाहिजे. "ग्रंथ स्पंदन" मध्ये चित्रकार आणि शिल्पकार यांच्यावरच्या चार पुस्तकांचा समावेश आहे ह्यात नवल वाटत नाही. नवल तेव्हा वाटतं जेव्हा लेखक म्हणतात, की मला काही चित्रातलं कळत नाही. खरंच यांच्या एवढं तरी चित्रकलेतलं कळायला लागलं असतं तर किती मजा आली असती.

त्यांना चित्रकलेतील जसं कळतं तसं कवितेतलंही चांगलंच कळतं. ते स्वतःही कविता करतातच. त्यामुळे पुस्तकाच्या परिशीलनातून उठलेले आलेले भावनिक तरंग हा पण त्यांच्या लेखांचा महत्त्वाचा भाग आहे. लेखकांची स्वतःची जणू मुक्तछंदातली कविताच. मीना कुलकर्णी लिखित "अंतरंग" या पुस्तकावरच्या लेखाचा शेवट ते करतात

हे पुस्तक आणि पर्यायाने त्यातले लेख आपले शीर्षक सार्थ करतात...
आपले अंतरंग आपल्यालाच 
... कधी कळते, 
... कधी कळत नाही. 
... कधी कळून न कळल्यासारखे आपण वागतो, 
... कधी न कळून कळल्यासारखे...
 हे पुस्तक अगदी तसेच आहे. 
अंतरंग....

ह्या मुक्त छंदात्मक लेखनामुळे पुस्तकातला मजकूर बराचसा उभा, सुटा सुटा असा छापला आहे. प्रत्येक लेखाच्या शीर्षस्थानी पुस्तकाचे मुखपृष्ठ, लेखक, प्रकाशक किंमत इ माहिती दिली आहे. त्याच बरोबरीने पुस्तक कशाबद्दल आहे, त्यात काय आहे ह्याबद्दल एक परिच्छेद सुरुवातीला हवा असं मला वाटलं. जिथे टिळकांच्या निवेदनातून हे स्पष्ट होत नाही तिथे लेखक कशाबद्दल बोलतायत हे बराच वेळ कळत नाही. अंदाजा अंदाजाने वाचावं लागतं. उदा. पहिलाच लेख खेळ मांडीयेला मध्ये टिळकांनी जणू लेखिकेला उद्देशून पत्र लिहलंय. आणि टिळकांच्या लहानपणच्या आठवणी दिल्या आहेत. त्या आठवणी जागवण्यामागे पुस्तक कसं कारणीभूत ठरलं हे न कळल्याने गोंधळ होतो. स्फुटलेखन असलेल्या पुस्तकांबद्दलही असंच झालं. शेवटपर्यंत नेमका अंदाज आला नाही. चंद्रशेखर टिळकांना पुस्तकाचे तपशील दिलेले आवडत नाहीत असा उल्लेख एका लेखात येतो. पण जितका तपशील ते लेखाच्या ओघात उघड करतात तितका तपशील सुरवातीला तरी असावा. म्हणजे लेखक आणि वाचक ह्याची दोघेही एकाच तळ्याकाठी येतील आणि समान स्पंदने उठतील.

आता काही पाने उदाहरणादाखल.

"रावा" पुस्तक वाचनाचा योग कसा आला


काळ आणि अवकाश ह्याबद्दल लेखकाची "स्पंदने"



तर असं हे "ग्रंथ स्पंदन" पुस्तक आपल्याला फक्त २९ पुस्तकांची माहिती देत असे नाही तर वाचावं कसं, वाचनाचा आनंद कसा घ्यावा, विषयाचं
 आकलन कसं वाढवावं, मुखपृष्ठापासून पाठमजकुरापर्यंत प्रत्येक बाबीकडे अभ्यासपूर्ण आणि रसिकतेने कसं पहावं हे शिकवणार आहे. 


——————————————————————————-
मी दिलेली पुस्तक श्रेणी :- जवा ( जमल्यास वाचा )———————————————————————————-




———————————————————————————-
आवा ( आवर्जून वाचा )
जवा ( जमल्यास वाचा )
वाठीनावाठी ( वाचलं तर ठीक नाही वाचलं तरी ठीक )
नावाठी ( नाही वाचलं तरी ठीक )
———————————————————————————-

वैदिक हिंदू ग्रंथ परंपरा : स्वरूप, सार आणि संवाद (Vaidik Hindu Granth Parampara : Swarup, Sar Ani Samvad)



पुस्तक - वैदिक हिंदू ग्रंथ परंपरा : स्वरूप, सार आणि संवाद (Vaidik Hindu Granth Parampara : Swarup, Sar Ani Samvad)
लेखक - माधव जोशी (Madhav Joshi)
भाषा - मराठी (Marathi)
पाने - १५८
प्रकाशन - ग्रंथाली प्रकाशन, जून २०२६
छापील किंमत - रु. ३००/-
ISBN - 978-93-5650-108-9

हिंदू धर्मियांचा धर्मग्रंथ कुठला ? असा प्रश्न विचारला तर काहीजण म्हणतील "गीता". काहीजण म्हणतील "वेद". कोणी म्हणेल रामायण, महाभारत. कोणी भागवत पुराणाचं नाव घेईल. हिंदू धर्माचा कोणी एकच संस्थापक नाही, एकच एक धर्मग्रंथ नाही. त्यात खूप पंथ, उपपंथ आहेत. विविध चालीरीती आहेत, देवदेवता आहेत. हे सामान्य ज्ञान आहे. पण "श्रुती स्मृती पुराणोक्त" असं म्हणताना हे तिन्ही ग्रंथांचे प्रकार आहेत, पुराणांप्रमाणेच श्रुती म्हणजे सुद्धा काही ग्रंथ आणि स्मृती म्हणजे सुद्धा ग्रंथ आहेत ह्याची जाणीव फारच कमी लोकांना असेल. मनुस्मृती सारखे ग्रंथ पुन्हापुन्हा राजकीय चर्चेत येतात तेव्हा त्या ग्रंथांचं ह्या धर्मग्रंथांत नक्की स्थान काय असा प्रश्न येतो.

एखाद्या मोठ्या जमीनदाराच्या, संस्थानिकाच्या पुढच्या पिढीला आपल्या बापजाद्यांची संपत्ती कुठे कुठे आणि किती आहे हे माहीत नसतं. काही जमीन वापरात असते. काही कुठे कुठे असते पत्ता नसतो. काही जडजवाहीर रोजच्या वापरातलं असतं पण तर खजिन्यात अजून किती कोंडलं आहे ह्याची जाणीव नसते. खजिना म्हणून लपवून ठेवलंय ते खरंच आता तितकं मौल्यवान राहिलं आहे का जुनंभंगार झालंय ह्याची शहानिशा करायचीही उत्सुकता वाटत नाही. अशीच अवस्था आजच्या बहुतांश हिंदू समाजाची झाली आहे. ग्रंथपरंपरा मोठी आहे. मोठा वारसा आपल्याला लाभला आहे. पण नक्की ग्रंथ किती? कुठले? त्यांचा परस्पर संबंध काय ? ते काहीवेळा एकमेकांच्या विरुद्ध उपदेश का करतात ? हे विचारलं तर किती जण पाच मिनिटं ह्यावर बोलू शकतील ? फारच थोडे. ह्या पार्श्वभूमीवर ज्ञानाच्या संपत्तीच्या ढिगाऱ्यावर बसलेल्या आपल्याला, आपल्याच खजिन्याची जाणीव करून देणारे, खजिन्या पर्यंत पोचण्याचा नकाशा देणारे हे पुस्तक आहे.

अनुक्रमणिका



पुस्तकात एकूण तेरा अध्याय आहेत. प्रत्येकात एकेका ग्रंथप्रकाराची ओळख करून दिली आहे. ते ग्रंथ कोणाकडून आणि कधी रचले गेले असावेत ह्याबद्दलची तज्ज्ञांची मते आहेत. तिचा विषय आणि परंपरेतलं स्थान समजावून सांगितलं आहे. विषय समजावून सांगण्याचे मार्ग वेगवेगळे असू शकतात, ह्यातून विविध धर्मग्रंथ कसे उदयाला आले हे लक्षात येईल. तर काही वेळा एकाच सत्यापर्यंत पोचण्याचे वेगवेगळे मार्ग आहेत, त्यातून विविध ग्रंथ उदयाला आले हे लक्षात येईल.

उदा. लेखक पुस्तकात लिहितात,
श्रुती म्हणजे 'ऐकून' प्राप्त झालेले - वेद - हिला विशेष स्थान दिले जाते कारण ती मानवी लेखकत्वापलीकडील - अपौरुषेय मानली जाते. ..श्रुती ही अनुभवांतून उमटलेली पण काळाच्या पलीकडील तत्वांचा निर्देश करणारी आहे ... स्मृती म्हणजे "स्मरणातून आलेले" मानवी अनुभवावर आधारित , समाज गुण्यागोविंदाने नांदावा यासाठीचे कायदे कानून म्हणजे स्मृती....काही स्मृती परस्परविरोधी दिसतात कारण समाज बदलतो, प्रश्न बदलतात..स्मृती म्हणजे दुय्यम दर्जाचे ग्रंथ नव्हेत. ...

यजुर्वेदाबद्दलचा काही मजकूर 



पुढे वेदांची रचना सांगितली आहे. महत्त्वाची सूक्ते, प्रसिद्ध ऋचा, चार वेदांचे विषय, उपवेद ह्यांचा संबंध सांगितलं आहे. वेदांची सहा अंगे - वेदांगे - वेदांच्या अध्ययनाला, आचरणाला आणि अर्थबोधाला पूर्णता देतात. वेद मौखिक परंपरेतून अचूक टिकवले जावेत ह्यासाठीची अत्यावश्यक अशी रचना आहे. शिक्षा (उच्चारशास्त्र), कल्प (विधी कसे करावेत), व्याकरण , निरुक्त (शब्दांची उत्पत्ती समजणे), छंद (मात्रांची लय, मात्रा समजणे ), ज्योतिष (कालगणना, खगोलशास्त्र). एवढं वाचल्यावरच लक्षात येतं की किती वेगवेगळं आणि कायस्वरूपी आवश्यक ज्ञान त्यात आहे.

रामायण आणि महाभारत हे नुसती काव्य नाहीत तर इतिहास आहेत. त्याचबरोबरीने पुस्तकातली आदर्श वर्तणूक, नियम आणि व्यक्तिगणिक बदलणारे त्याचे संदर्भ ह्यातून प्रत्यक्ष जगताना होणारे संघर्ष हे अधोरेखित केलं आहे. त्यामुळे धर्मग्रंथाचेच दर्शन रामायण - महाभारतात कसे घडते आणि त्यातून परंपरेतली पुढची साखळी ते कसे ठरतात हे लक्षात येते. महाभारताकडून ते आपल्याला सहज "भागवत"पुराणाकडे नेतात. ते म्हणतात; "महाभारत जिथे गुंतागुंत उलगडते , तिथे श्रीमद्भागवत त्या गुंतागुंतीतून शांततेचा मार्ग दाखवते. महाभारत जिथे कर्तव्याची जाणीव देते, तिथे भागवत त्या कर्तव्याला समर्पणाची आणि आनंदाची अनुभूती देते..."

पुढचा टप्पा पुराणांचा येतो. लेखक म्हणतात, "वेद "उच्च" आणि पुराणे "कनिष्ठ" असं नसून, तत्वज्ञान लोकांच्या अनुभवविश्वात आणण्यासाठी निर्माण झालेली एक सजीव परंपरा आहे....पुराणे म्हणजे धर्माचे लोकशिक्षण - सरळ, परिणामकारक आणि काळाच्या ओघात टिकून राहणारे....पुराणे विविध स्तरांवर उलगडतात - इतिहास आणि दंतकथा, तत्वज्ञान आणि भक्ती, भूगोल आणि खगोल, तसेच समाजरचनेचे प्रतिबिंब...त्यामुळे पुराणे ही केवळ धार्मिक आख्याने म्हणून मर्यादित राहत नाहीत तर संस्कृतीची स्मृती जपणारे समृद्ध कोश ठरतात". ह्या भूमिकेतून अठरा पुराणांचा गोषवारा दिला आहे.

पुराणांच्या ताकदीबद्दल लेखकाचे विवेचन




वेदांमधल्या तत्वज्ञानातून पुराणातल्या कथांपर्यंत येऊन लेखक आपल्याला पुन्हा तत्वज्ञानाकडे घेऊन जात "दर्शनशास्त्रे - विचारांची शिस्तबद्ध मांडणी" उलगडतात. "मी कोण", "जगाचे स्वरूप काय", "सत्याचे तत्व काय" ह्या प्रश्नांना कठोर तर्कबुद्धीने, विश्लेषणात्मक प्रतिसाद म्हणजे दर्शने. सांख्य (विवेकातून मुक्ती), योग (अनुभूतीची शिस्त), न्याय (योग्य विचारांची शिस्त), वैशेषिक (विश्वाची रचना), मीमांसा (कर्म व कर्तव्य), वेदान्त (उपनिषदांचा तात्विक परिपाक) ही दर्शने एकाच प्रश्नांकडे बघण्याचे भिन्न मार्ग दाखवतात. आपले पूर्वज किती बुद्धिमान, तर्कशुद्ध आणि म्हणूनच दुसऱ्याच्या विचारांचा आदर करणारे होते हे लक्षात येते. पुन्हा वेदान्तामध्ये अद्वैत, द्वैत आणि विशिष्टाद्वैत असे तीन मार्ग अनुक्रमे शंकराचार्य, मध्वाचार्य, रामानुजाचार्य ह्यांनी कसे सांगितले हे स्पष्ट केले आहे.

पुढच्या प्रकरणात सोळा संस्कारांचे अर्थ व त्याचे सामाजिक महत्त्व थोडक्यात सांगितले आहेत. अजून एक कमी चर्चिली जाणारी संकल्पना म्हणजे "आगम". लेखक लिहितात, "आगम म्हणजे जो परंपरेने आलेला आहे, जो गुरुशिष्य परंपरेतून प्रवाहित होतो. ही परंपरा केवळ लिखित शब्दांवर आधारित नाही; ती अनुभवांच्या सातत्यावर, साधनेच्या शिस्तीवर आणि श्रद्धेच्या ऊर्जेवर उभी आहे. म्हणून आगम समजणे म्हणजे एखादा ग्रंथ वाचणे नव्हे; तर एका सजीव परंपरेत प्रवेश करणे.". शैव, वैष्णव, शाक्त, गाणपत्य, कौमार आणि सौर ह्या मुख्य पंथांची तोंडओळख करून दिली आहे. पुढे "भक्ती परंपरा" मूळ धर्माच्या विपरीत नाही तर तिने धर्माला लोकाभिमुख केले हे सांगत हजारो वर्षांचा ज्ञानाचा प्रवास अगदी आत्तापर्यंत कुठल्या वळणापर्यंत पोचला आहे ह्याची जाणीव करून दिली आहे.

"दर्शनां"ची आणि "प्रस्थान त्रयी" ह्यांची ओळख



शेवटच्या प्रकरणात सगळ्याचा गोषवारा घेत अनेकातील एकरूपत्वाचा, विवेकाचा मार्ग अधोरेखित केला आहे. आपली परंपरा आंधळी नाही, तर ती विचार करायला सांगते, दुसऱ्याचे विचार ऐकायला सांगते. त्यात विरोधाभास दिसला तरी जवळून बघितल्यावर त्यात भिन्नतेचा सादर स्वीकार आहे. म्हणून समारोप करताना ते म्हणतात, "आपण विचार करणार का, प्रश्न विचारणार का, आणि विवेकाने जगणार का - यावरच या परंपरेचा खरा अर्थ अवलंबून आहे.".

माधव जोशींसारख्या कॉर्पोरेट क्षेत्र गाजवलेल्या आणि अजूनही त्यात सक्रिय असलेल्या व्यक्तीने आपल्याला हा विषय समजावून सांगितला आहे.
माधव जोशींच्या पुस्तकात दिलेल्या माहितीचा थोडा भाग.


ते स्वतः वेदपारंगत पंडित किंवा धर्ममार्तंड असे नसल्यामुळे, कदाचित, बोजड - अगम्य अशी शब्दरचना त्यांनी केलेली नाही. तसंच अपेक्षित वाचकवर्ग आणि पुस्तकाच्या भूमिकेला साजेसे तपशीलच दिले आहे. ग्रंथ आणि त्यातला विषय ह्याकडे अंगुलीनिर्देश करून चर्चा थोडक्यात आटपली आहे. त्यामुळे निवेदनाचा ओघ कायम राहिला आहे. ह्या ग्रंथांवरच्या टीका (उणीवा दाखवणे, चूक ठरवणे ह्या अर्थी), समाजसुधारक किंवा परधर्मीयांनी दाखवलेले दोष हा भाग मात्र पुस्तकात घेतलेला नाही. ह्यावरही थोडं लिहायला हवं होतं असं वाटलं. तसंच स्वधर्मियांनी ग्रंथांचा चुकीचा किंवा स्वार्थी अर्थ लावल्याने झालेले नुकसान ह्याबद्दल थोडं लिहायला हवं होतं. जेणेकरून ह्या अभ्यासाची दुसरी बाजूही समजली असती.

आता काही दिवसांवरच गणेशोत्सव येऊन ठेपला आहे गणपती समोर भक्तीभावाने आरत्या म्हणताना तुम्ही या ओळी सहज म्हणाल ..

नेति नेति शब्द न ये अनुमाना ..

साही विवाद करिता पडले प्रवाही 
चारी श्रमले परंतु न बोलवे काही ..

गुरुभजनाचा महिमा न कळे अगमानिगमासी...

पण या ओळीतले "नेति नेति" हे तत्वज्ञान, विवाद करणारी ती सहा म्हणजे सहा दर्शने कुठली, श्रमलेले चार म्हणजे चार वेद कुठले, ते विवाद करतायत म्हणजे काय, आगम-निगम म्हणजे कुठले ग्रंथ हे ह्या पुस्तकातून कळेल. लक्षात येईल की वरील आरत्यांमध्ये या ग्रंथांबद्दल अनादर दाखवलेला नाही तर त्या ग्रंथांत खूप चर्चा आहे तर कठोर वादविवाद आहे, ज्यांना तो झेपणार नाही त्यांच्यासाठी सोपा भक्तीमार्ग ह्याच ग्रंथांत सांगितललेला आहे. 

असे हे पुस्तक माहितीने भरलेलं आहे. मी ते पुस्तक उत्सुकतेने भराभर वाचले. पण त्यात आलेली ग्रंथांची नावे, परस्परसंबंध आणि संज्ञा नीट लक्षात राहण्यासाठी पुन्हा वाचणार आहे. काही काळाने पुन्हा वाचून उजळणीही करावी लागेल. हे पुस्तक वाचून हिंदू धर्मियांना आपल्याच धर्माची माहिती कळेल. अज्ञानाने सगळ्याच संचिताला नाकारण्याचा करंटेपणा टळेल. प्रत्येक शब्द तर्काच्या व अनुभवाच्या कसोटीवर घासून घ्यायला आपल्या ग्रंथांची ना नाही उलट तेच अपेक्षित आहे हे जाणवलं की आधुनिक विज्ञान आणि हिंदूधर्म ह्यांच्यात उभा दावा नाही हे जाणवेल. काही तर्कशुद्ध अभ्यासू ह्या अभ्यासाकडे वळू शकतील. तुम्हीही वाचा. तुमच्या पुढच्या पिढीच्या प्राथमिक प्रश्नांना उत्तरं तरी देता यावीत आणि प्रगत प्रश्नांसाठी काय वाचायला हवं हे समजेल.


——————————————————————————-
मी दिलेली पुस्तक श्रेणी :- आवा ( आवर्जून वाचा )———————————————————————————-




———————————————————————————-
आवा ( आवर्जून वाचा )
जवा ( जमल्यास वाचा )
वाठीनावाठी ( वाचलं तर ठीक नाही वाचलं तरी ठीक )
नावाठी ( नाही वाचलं तरी ठीक )
———————————————————————————-

ज्युलियस सीझर (Julius Caesar)




पुस्तक - ज्युलियस सीझर (Julius Caesar)
लेखक - विल्यम शेक्सपियर (William Shakespeare)
अनुवाद - शिरीष सहस्रबुद्धे (Shirish Sahasrabuddhe)
भाषा - मराठी (Marathi)
मूळ पुस्तकाची भाषा - इंग्रजी (English)
पाने - १२७
प्रकाशन - वैशाली प्रकाशन, एप्रिल २०२६
छापील किंमत - रु. ३००/-
ISBN - 978-93-48129-36-9

वैशाली प्रकाशनाने प्रकाशित केलेल्या शेक्सपियरच्या नाटकांच्या मराठी अनुवादातलं हे एक पुस्तक. जगप्रसिद्ध नाटककाराचं जगप्रसिद्ध नाटक. सार्वत्रिक आणि सार्वकालिक सुसंगत संदेश देणारं नाटक.

ज्युलियस सीझर हा रोमचा राज्यकर्ता आहे. महापराक्रमी आणि लोकप्रिय आहे. त्याने अनेक युद्धांत जय मिळवला आहे. रोमच्या समृद्धीत भर घातली आहे. परंतु त्याचा अहंकार वाढत चाललेला आहे. सामान्य लोक सीझरचे चाहते असले तरी निवडक लोकांना तो हळूहळू तो सम्राट बनेल आणि मग हुकूमशहा बनेल अशी धास्ती वाटते आहे. त्यांना रोमची लोकशाही टिकवायची आहे. सीझरची शक्ती अजून वाढण्याआधी, लोकांनी त्याला राजा घोषित करायच्या आधी त्याचा कायमचा बंदोबस्त केला पाहिजे, त्याला ठारच मारलं पाहिजे असा कट ते करतात. मार्कस ब्रूटस आणि कायस कॅशियस हे बंडवाल्यांचं नेतृत्त्व करतात. ब्रूटस सीझरचा मित्र असला तरी रोमच्या कल्याणासाठी मित्राची हत्या करायला तोही तयार होतो. सीझरबद्दल आकस असणारे इतरही ह्या टोळीत समाविष्ट होतात. सगळे मिळून दरबारात सीझरची हत्या करतात. सीझर बघतो की त्याचा मित्र ब्रूटसही घाव घालतो आहे. तेव्हा ते सुप्रसिद्ध वाक्य येतं. "ब्रूटस तूसुद्धा !"

हत्या झाल्यावर नागरिकांत गोंधळ माजतो. ब्रूटस आणि कॅशियस लोकांना समजावून सांगतात की ह्यात त्यांचा वैयक्तिक स्वार्थ नाही. तर रोमच्या भविष्यासाठी हे आवश्यक होतं. सीझर बद्दल त्यांना आदरच आहे. म्हणून त्याचा अंत्यसंस्कारही नीट होईल. आम्ही काही माथेफिरू खुनी नाहीत. त्यामुळे आम्ही बाकी कोणाला मारलं नाहीये. लोकांना हे पटतं. पण त्यानंतर सीझरचा साथी अँटनी लोकांशी बोलतो. सीझरचे गुणगान करतो. त्याचे पराक्रम, त्याची लोकप्रिय कामे आणि पुढेही तो लोकांसाठी काय करणार होता हे सांगतो. तेव्हा काही लोक त्याच्या बाजूने उभे राहतात. राज्यात दोन गट पडतात, संघर्ष होतो. शेवटी बरेच जण मारले जातात, काही जण होऊ घातलेल्या पराभवाच्या शल्याने आत्महत्या करतात. असा नाटकाचा एकूण पट आहे.

नाटक रोममध्ये घडत असलं, मुख्यपात्र सीझर असला तरी, हे नाट्य देशोदेशी आणि वेगवेगळ्या काळात घडताना दिसतंय. अगदी भारतातले आणि इतर देशांमधले सत्ताधारी आठवा. लोकप्रियतेच्या शिखरावर पोचलेले आणि नंतर अंतर्गत कलहामुळे पदच्युत झालेले असे किती लोक दिसतील. कधी त्यांची हत्या झाली, कधी कैद झाली तर कधी परागंदा व्हावे लागले. सुरुवातीला लोकांसाठी काम करणारी व्यक्ती लोकप्रियता वाढत गेल्यावर स्वतःला अत्युच्च समजू लागते. ज्यांच्या जीवावर आणि ज्यांच्यासाठी सत्ता मिळवली तेच दुय्यम वाटायला लागतात. स्वतःच्या शौर्यावर, निर्णयांवर इतका विश्वास वाढतो की आजूबाजूला होणाऱ्या असंतोषाची किंवा त्यातून काही घातपात होऊ शकेल ह्याचीही काळजी वाटेनाशी होते. कणखर स्वप्रतिमेच्या नादात वेडे धाडस करणे अत्यावश्यक होऊन बसते. दुसरीकडे राज्यकर्त्याला पदच्युत करण्याची प्रामाणिक इच्छा असणारे असतात तसे स्वार्थीही असतात. आत्ताचा सत्ताधारी जाऊन तिथे आपण बसावं अशी सुप्त महत्त्वाकांक्षा बाळगणारे असतात. जणू सीझरला मारतानाच स्वतःला पुढचा सीझर बनवण्याची म्हणजेच स्वतःच्या पदच्युतीचीही बीजे ते रोवत असतात.

नाटकात कॅशियस आणि ब्रूटस च्या तोंडी अशी वाक्य येतात "हे महान दृश्य यापुढची कितीतरी शतकं वेगवेगळ्या देशांत पुन्हा पुन्हा प्रत्यक्षात आणलं जाईल. या क्षणी अस्तित्वांत नसलेल्या देशांत आणि भाषांतही ते घडेल... सीझरचा वध पुन्हा पुन्हा होत राहील. जसा आज तो मरून पडला आहे ..धुळीत आणि धुळीसारखाच". किती अजरामर वाक्य. किती अजरामर भविष्यवेध.

नाटक जगप्रसिद्ध आहेच. जगभरातले संशोधक, अभ्यासक त्याचं विविधांगी रसग्रहण करत असतात. त्यामुळे मी त्यात काही भर घालू शकत नाही. शिरीषजींनी केलेला अनुवाद अत्युत्तम आहे. अगदी ओघवता. जुनी भाषा शैली टिकवत तरीही लेखन खूप बोजड होणार नाही ह्याचा समतोल साधला आहे. ह्या अनुवादामुळेच इतकी महत्वाची साहित्यकृती पूर्ण वाचण्याचं धाडस मी करू शकलो. त्याबद्दल अनुवादक आणि प्रकाशकांचे आभार.

काही पानं उदाहरणादाखल

सीझरचा रोमला असलेला धोका ब्रूटसला पटवून देताना कॅशियस


धोक्याची सूचना धुडकावून लावणारा सीझर



सीझरची हत्या कशी चुकीची आहे हे लोकांना सांगणारा अँटनी.



काल पुणे मुंबई प्रवासात हे पुस्तक वाचायला घेतलं. ते वाचताना इतका रंगून गेलो की गाडी पाऊणेक तास उशीरा पोचली तरी कळलंच नाही. प्रवास झाला असं वाटलंच नाही. जणू तीन तास मी रोममध्ये होतो. आणि मध्येच भारताच्या इतिहासातल्या आणि चालू घडामोडींचं प्रतिबिंब त्यात बघत होतो. तुम्ही सीझर असा, प्रजा असा, ब्रूटस असा की आणखी कोणी... हे पुस्तक नक्की वाचा.

——————————————————————————-
मी दिलेली पुस्तक श्रेणी :- आवा ( आवर्जून वाचा )———————————————————————————-




———————————————————————————-
आवा ( आवर्जून वाचा )
जवा ( जमल्यास वाचा )
वाठीनावाठी ( वाचलं तर ठीक नाही वाचलं तरी ठीक )
नावाठी ( नाही वाचलं तरी ठीक )
———————————————————————————-

तुकाराम (Tukaram)




पुस्तक - तुकाराम (Tukaram)
लेखक - शफी पठाण (Shafi Pathan)
भाषा - मराठी (Marathi)
पाने - २१६
प्रकाशन - न्यू ईरा पब्लिशिंग हाऊस, जुलै २०२६
छापील किंमत - रु. २५०/-
ISBN - 978-81-69805-01-8

सध्या (२०२६ मध्ये) गाजत असलेले आयएएस अधिकारी म्हणजे तुकाराम मुंढे. मे २०२६ मध्ये महाराष्ट्र अन्न आणि औषध प्रशासन (FDA) विभागाच्या आयुक्तपदाची सूत्रे स्वीकारल्यापासून त्यांनी अन्न व औषध भेसळीविरोधात राज्यभर अत्यंत आक्रमक आणि धडक मोहीम उघडली आहे. त्यांच्या कडक कारवायांमुळे राज्यातील हॉटेल व्यावसायिक, तसेच अन्न व औषध उत्पादकांमध्ये मोठी खळबळ उडाली आहे. ह्या आधीही तुकाराम मुंढे ह्यांच्याकडे ज्या ज्या जबाबदाऱ्या होत्या तिथे तिथे कर्तव्यनिष्ठ अधिकारी म्हणून त्यांची ख्याती झाली होती. सहकारी, वरिष्ठ आणि राजकारणी ह्यांच्या नाराजीला व दबावाला न जुमानता जे काम नियमानुसार आहे ते काम ते प्रामाणिकपणे आणि शिस्तशीरपणे करत आले आहेत. साहजिकच त्यांची कारकीर्द वादळी ठरली आहे. सामान्यतः एका आयएएस अधिकाऱ्याचा कार्यकाळ ३ वर्षांचा असतो, परंतु तुकाराम मुंढे यांच्या अवघ्या २१ वर्षांच्या सेवेत २५ पेक्षा जास्त वेळा बदल्या झाल्या आहेत. खोटेनाटे आरोप झाले आहेत. त्यांनी केलेल्या कारवाईमुळे ज्यांचे अवैधधंदे बंद झाले अशा "सामान्य जनतेनेही" त्यांना हटवण्यासाठी खटपटी केल्या आहेत. पण ह्या कुठल्याही दबावाला न जुमानता त्यांनी आपला शिस्त आणि नियम ह्यांचा मार्ग सोडला नाहीये.

त्यांची कारकीर्द अजून बरीच बाकी आहे. परंतु राजकारणी - समाजकारणी - प्रशासन - जनसामान्य ह्या प्रत्येक बाबतीत "सारेच दीप कसे मंदावले आता" अशी अवस्था अनुभवाला येत असताना असताना मुंढे साहेबांसारखे काही एकांडे शिलेदार पाय रोवून उभे राहतात ही अपूर्वाईची, कौतुकाची बाब आहे. त्यामुळे प्रत्येकाला उत्सुकता वाटते की हे मुंढे साहेबा इतरांपेक्षा असे वेगळे का वागतात ? दबाव झुगारून देण्याचं आत्मिक बळ कसं आलं ? मुळात त्यांना प्रशासकीय अधिकारी का व्हावंसं वाटलं ? त्यांची कौटुंबिक पार्श्वभूमी कशी होती ? ह्या सगळ्या प्रश्नांची उत्तरं तुम्हाला मिळतील शफी पठाण लिखित "तुकाराम" ह्या चरित्रात.

तुकारामजींच्या जन्मापासून ते त्यांना आयएएस अधिकारी म्हणून पाहिलं पूर्णवेळ पोस्टिंग मिळालं तिथपर्यंतचा काळ ह्या पुस्तकात आहे. मराठवाड्यातील बीड जिल्ह्यातील ताडसोन्ना गावी १९७५ मध्ये त्यांचा जन्म झाला. घरची शेती होती पण त्यातून पुरेसं उत्पन्न नसल्यामुळे परिस्थिती अतिशय हलाखीचीच. तुकारामजींचे वडील अतिशय कष्टाने तरी प्रामाणिकपणे कुटुंब चालवत होते. पिढीजात परंपरेनुसार मुलंही शाळकरी वयाची झाली की त्यांनी शेतीच्या कामात स्वतःला जुंपून घ्यावं हीच त्यांची अपेक्षा. त्यानुसार तुकारामजींचा मोठा भाऊ - अशोक -काम करू लागला. लहान तुकारामही शाळा आणि शेतीकाम असं दोन्ही संभाळू लागला. पण गरीबीचं दुष्टचक्र थांबत नव्हतं. मोठ्या अशोकने वेगळा विचार करायचं ठरवलं, शिक्षणासाठी घर सोडलं. छ. संभाजीनगरला गेला. पुढे वडिलांचा विरोध पत्करून तुकारामलाही संभाजीनगरला नेलं.

दोघांनी अर्धपोटी, उपाशीपोटी राहून शाळा, महाविद्यालय पूर्ण केलं. इंग्रजी सुधारलंशहरात आल्यापासून एक ध्येय अशोकरावांनी तुकारामजींच्या मनात बिंबवलं होतं की "तुला कलेक्टर व्हायचंय". ते कसं व्हायचं हेही ते ठरवत गेले. त्यामुळे मोठ्या भावाने सांगितलं त्याप्रमाणे शाळा, कॉलेजची निवड, विषयांची निवड तुकारामजी करत गेले. वर्षानुवर्षे प्रयत्न केले. आयएएसची मुख्य परीक्षा पुन्हा पुन्हा अनुत्तीर्ण होण्याच्या नामुष्कीलाही तोंड द्यावं लागलं. खर्च भागवण्यासाठी काही नोकरी करायची आणि दुसरीकडे अभ्यास करत राहायचा अशी काही वर्ष गेली. स्वतःचं व्यक्तिमत्त्व, बोलण्याची शैली, मुलाखत देण्याची पद्धत, आक्रमकता ह्या प्रत्येक बाबतीत स्वतःत आवश्यक बदल घडवत गेले. टाकीचे घाव सोसून शेवटी ते आयएएस झाले.

प्रशिक्षणार्थी म्हणून काम करत असतानाही अनधिकृत बांधकामे पडण्याची कारवाई, डान्सबारवर अचानक छापा घालणे ह्यातून त्यांनी पुढच्या वाटचालीची चुणूक दाखवली. राजकारण्यांनी हा संदेश बरोबर ओळखला. पूर्णवेळ सेवा सुरु होण्याआधीच व्यवस्थेला नकोशी व्यक्ती ते ठरले. त्यातून अगदी पहिला नियुक्ती आदेश सुद्धा दोनदा रद्द झाला !

हा सगळा जीवनप्रवास लेखकाने अतिशय सविस्तरपणे मांडला आहे. लहान लहान प्रसंग कसे घडले असतील ह्याचं मनोज्ञ वर्णन आहे. त्यामुळे पुस्तक थोडं संथ लयीत आणि बरेच तपशील सांगत चालतं. काहीवेळा थोडं एकसुरी झालं तरी पण आपण पुढे पुढे वाचत राहतो. गरीबी, साधनांची कमतरता, भूक ह्याला तोंड देतानाचे प्रसंग वाचताना डोळ्यात पाणी येतं. गावातून शहरात आल्यावर होणारा गोंधळ - फजीती वाचताना थोडं हसू येतं. ह्या सगळ्यावर मत करत प्रचंड मेहनत घेऊनही जेव्हा त्यांना पुन्हा पुन्हा अपयश येतं तेव्हा ते जितके निराश झाले तितकेच आपणही आपण निराश होतो. यश मिळतं तेव्हा आपणही मनात "पेढे वाटा" असं म्हणतो. अधिकारी म्हणून नियमानुसार काम करूनही राजकारणी दबाव येतो तेव्हा आपणही त्रस्त होतो. ह्या नव्या तरुण अधिकाऱ्याची आपल्याला काळजी वाटते. ह्याचं कारण तुकारामजींच्या जीवनातील आशा-निराशा, यश-अपयश, वडिलांचा विरोध - भावाची साथ, स्वतःच्या आवडीनिवडी आणि भावाने सांगितलं तसंच वागायचं हे सगळे ताणेबाणे लेखकाने आपल्यासमोर जिवंत केले आहेत. समरसून लिहिले आहे. जणू एक कादंबरीच आपण वाचतो आहोत असे आपण त्यात गुंगून जातो. हे लेखकाच्या निवेदनाचे यश आहे.

तुकारामजींची सेवा अजून सुरु आहे म्हणून कदाचित पुढचा कालखंड पुस्तकात घेतला नसावा. तसंच जो भाग घेतला आहे तिथेही संबंधित राजकारणी, अधिकारी ह्यांची थेट नावे न लिहिता सूचक उल्लेख केले आहेत.

काही पाने उदाहरणादाखल

घरच्या परिस्थितीची एक झलक आणि वडिलांना विरोध


परीक्षेत यश मिळवण्यासाठी नाना प्रकारे प्रयत्न आणि पुन्हा पुन्हा हुलकावणी


आयएएस प्रशिक्षणार्थी म्हणून राजकारण्यांचे पहिले दर्शन



तुकारामजींच्या वैयक्तिक आयुष्याबद्दल, बालपणाबद्दल उत्सुकता म्हणून हे पुस्तक वाचायला घेणं स्वाभाविकच आहे. पण त्या व्यतिरिक्तही खेडोपाड्यांतल्या मुलांनी हे पुस्तक विशेष वाचलं पाहिजे. आर्थिक दुर्बल परिस्थितीशी झगडताना त्या परिस्थितीतून बाहेर पडण्याचा शिक्षण हाच मुख्य मार्ग आहे, शिक्षणाची हेळसांड करता कामा नये हा विचार त्यांच्या मनात रुजेल. त्याचवेळी "स्पर्धा परीक्षा" ह्याबद्दल वाढता "रोमँटिसिझम" कमी व्हायलाही मदत होईल. "स्पर्धा परीक्षा" देणं, त्यात उत्तीर्ण होणं किती खडतर, वेळखाऊ आणि शरीर-मन-बुद्धी ह्यांचं शोषण करणारं आहे हे लक्षात येईल. जर आपली आवड, बौद्धिक क्षमता आणि त्याहून महत्त्वाचं म्हणजे जनसेवेची भावना मनात नसेल तर ह्या परीक्षांच्या नादी लागू नये, ह्याचं भान येईल. पुस्तक वाचून असं जाणवतं की "कलेक्टर हो" ही मोठ्या भावाची महत्त्वाकांक्षा होती. तुकारामजींचा स्वतःची निवड नव्हती. सध्या बालसंगोपन आणि करियरनिवड ह्याबद्दल समुपदेशन करताना पालकांना सांगतात की आपली स्वप्न, आपली आवड मुलांवर लादू नका. त्यांच्या आवडीनिवडीनुसार त्यांना शिक्षण घेऊ द्या, करियर निवडू द्या. दुर्दैवाने तुकारामजींना हे स्वातंत्र्य मिळालं नाही, ही भावना मनात येते. आयएएस ऐवजी ते इतर काही शिक्षण घेऊ शकले असते तर कुटुंबाला आर्थिक स्थैर्य लवकर आणि जास्त चांगलं देऊ शकले असते. कदाचित एखादा चांगला संशोधक, पत्रकार किंवा नवउद्यमी मिळाला असता, कुणी सांगावं !


असं हे प्रेरणादायी, विचारप्रवृत्त करणारे आणि अगदी ताज्या विषयावरचं पुस्तक वाचकांना नक्की आवडेल.

——————————————————————————-
मी दिलेली पुस्तक श्रेणी :- आवा ( आवर्जून वाचा )———————————————————————————-




———————————————————————————-
आवा ( आवर्जून वाचा )
जवा ( जमल्यास वाचा )
वाठीनावाठी ( वाचलं तर ठीक नाही वाचलं तरी ठीक )
नावाठी ( नाही वाचलं तरी ठीक )
———————————————————————————-

कॅडबरी (Cadbury)

पुस्तक - कॅडबरी (Cadbury) लेखक - निकेतन तावडे (Niketan Tawde) भाषा - मराठी (Marathi) पाने - २०४ प्रकाशन - राजहंस प्रकाशन, ऑगस्ट २०२६ छापील क...